Simple is the Best

ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์-จันทร์
ไปงานบวชน้องที่ต่างจังหวัดมา
งานนนี้เรียกได้ว่า ครบถ้วนพร้อมหน้ากันทุกฝ่าย

เราได้แบกนาคพาเดิน 3 รอบ
ตอนแรกคิดว่าไม่ไหวแน่ๆ
แต่พอแบกแล้ว ยังไงก็ต้องไหวเนอะ

3 วัน 4 คืน
ง่วงเป็นที่สุด
นอนตี 1 ตี 2 ตื่นตี 5 - 6 โมง
รู้ซึ้งถึงคำว่าผู้ตื่นเลย

เพราะระหว่างที่หลับ จะตื่น
มันเหมืนอมีความสุขอยู่ตรงหน้า
ถ้านอนก็หลับสบาย
แต่ถ้าตื่นทุกอย่างก็จบกัน

แต่ว่าถ้าตื่นแล้ว
มันก็ดี
เพราะตื่นแล้วก็ไม่อยากกลับไปนอนอีก

ถ้าไม่นับช่วงที่กำลังตัดสินใจ

วานบวชผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
และเราก็ตัดขาดกับทุกเรื่องได้ด้วย

ไม่ว่าจะแข่ง หรือเรื่องอื่นๆ
เหมือนได้พักสมองไปด้วย

แต่เมื่อกลับมาทำงาน
กลับสู่โลกความเป็นจริง

ก็ยังคงต้องมีอะไรหลายอย่างที่ต้องทำอีกเยอะเนอะ…
ไม่ทำก็ไม่เสร็จ
ถึงจะช้าแต่ก็ดีกว่า ปล่อยคาราคาซังเนอะ
ปล. มีงาน 2 เจ้า
ยังไม่ได้แตะต้องเลย
คิดแล้วก็………………

เฮ้อ!!

หลังจากบันทึกเทปเสร็จ
ก็เดินทางกลับบ้าน
แต่ระหว่างทางที่เดินไปขึ้นรถ

มีกองเชียร์คนหนึ่ง เดินมาหาเรา
(ซึ่งเราก็ไม่รู้จักเขาหรอกนะ)

เขาเดินมาหา
แล้วบอกว่า

สู้ๆ นะครับ
ผมเชียร์พี่อยู่

ถึงจะเป็นคนเดียว และเป็นใครที่ไม่รู้จัก
แต่มาพูดกันแบบนี้
หัวใจมันก็พองโต
บอกไม่ถูกทีเดียวเชียว

คำเดียวง่าย
แต่รู้สึกหัวใจพองโต
และอิ่มมาก

ทีมงานนัดให้ไปถึงสตูตอน 16.30
เพราะต้องแต่งหน้าทำผม
รวมถึงประชุมรวม จับหมายเลข และบอกกฏกติกา มารยาทต่างๆ

ตอนจับเบอร์เราไม่ได้จับ
ขอเอาฉลากใบสุดท้ายที่เหลืออยู่
เราได้เบอร์ 5 (บ้าเห่อ)

เคยไปดูเขาอัดเทปหนึ่ง
อากาศในนั้นหนาวมาก
คราวนี้เลยเอาแจ๊กเก็ตไป

แต่ขอบอกครับ ขอบอก
พอขึ้นไปบนนั้น
ไฟ 18 ดวง (นับมาจริงๆ ไม่ได้ตลก)
จากหนาวก็ร้อนเลย

ไม่ขอเล่ารายละเอียดนะครับ
เดี๋ยวตอนดูของจริงจะไม่สนุก
(เราตอบผิดด้วยล่ะ ข้อนึง - เอ้าจะบอกทำไม)

ก็แข่งขันกันไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศ
แล้วก็จบเทปนี้

ต้องไปรออัดอีกครั้ง ในรอบชิง
กับคำถามเจาะลึก 4 หมวด
เลือกตอบกันคนละหมวด

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร ต้องติดตาม และตามติด

อ่อ…
คนที่เราได้เข้าไปชิงด้วย
เขาเคยเป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้แล้วนะ

สุดยอดแฟนพันธุ์แท้ ตอน รายการแฟนพันธุ์แท้

น่ากลัวมาก
แต่ก็ถือว่าสมศักดิ์ศรีแหละเนอะ

คนเหมือนกัน จะกลัวทำไม