1.บังเอิญเจอนุ้ย (นักเขียน - คอลัมน์หน้าสุดท้าย และยังควบตำแหน่งเลขากอง บ.ก.ของ อะเดย์)
เจอที่ทางขึ้นรถไฟฟ้า เราก็ตรงไปถามเลยว่าจะขึ้นรถไฟฟ้าใช่ไหม
จะได้พาไป
แค่นุ้ยบอก ไม่ไป กินข้าวก่อน
แถวนี้
…
2.เจอนุ้ย รอรถเมล์ กับเพื่อน
รถเมล์มา เพื่อนนุ้ย ตะโกนถามคนแถวนั้นเลย
ว่ารถคันนี้สายอะไร
ใช่ - ก็ขึ้นไปเลย
คนเยอะมาก แต่ไปได้
เราอ่ะขอถอย
3.เจอนุ้ยอีกแล้ว
คราวนี้ขึ้น รถคันเล็กๆ ไปด้วยกัน
เราก็คิดเช่นเดิมว่า นุ้ยต้องไป บีทีเอส
พอขึ้นรถก็สนทนากัน
แล้วปรากฏว่านุ้ยจะไปอโศก
ไปรถเมล์
เราก็สงสัยว่าทำไมไม่ไปรถไฟฟ้า
(เพราะนุ้ยได้สิทธิ์ขึ้นรถไฟฟ้าฟรี)
นุ้ย กับเพื่อนก็ไปกันได้
เราลงรถก่อนก็จ่ายค่ารถให้
แถมยังบอก คนขับว่า เวลาจอดช้าๆ หน่อยครับ
เพราะสองคนตาไม่ค่อยดี
4.เจออีกแล้ว
เรานั่งรถเมล์กลับบ้าน ช้าๆ ขำๆ
เจอนุ้ยกับเพื่อนกำลังซื้อยำ
แล้วเพื่อนนุ้ย ที่ทำหน้าที่นำทางก็เดินไปร้านหมูปิ้ง
หยุดหน้าร้านได้อย่างแม่นยำ
จนเรายังทึ่ง
เราเลยทักแล้วถามว่า
รู้ได้ยังไง ว่าร้านไหนอยู่ตรงไหน?
นุ้ยตอบขำขำ มาว่า กลิ่น แต่ตอบแบบตลกๆ
เราเลยลองย้ำ ถามย้ำอีกที
นุ้ยก็เลยบอกว่า เพื่อนนุ้ยนะมองเห็นเลาๆ ลางๆ
แล้วก็อาศัย ถามเขาเอาบ้าง
ฟังเสียงคนขายเวลาตะโกนเรียกลูกค้าบ้าง
และก็ใช้กลิ่น ที่ได้ให้เป็นประโยชน์
แทรก
มีครั้งหนึ่ง
เราเข้าไปในออฟฟิศ แบบเงียบและเบามาก
แต่นุ้ยทักเราก่อนว่า
พี่จุฬ มาทำไม??
ทึ่งมาก
แล้วระหว่างทางที่เราไปส่งนุ้ย ก็คุยกัน
ปกตินุ้ยกับเพื่อนจะแวะกินข้าวที่โลตัส อ่อนนุช
ซึ่งเป็นปลายทางของรถไฟฟ้า สายสุขุมวิท
แต่ที่เราเจอเมื่อวาน นุ้ยไปกินข้าวที่คาร์ฟู
ซึ่งอยู่ห่างจากโลตัสประมาณ หนึ่งกิโล
เราถามว่า รู้ได้ไงว่ามีคาร์ฟูอยู่นี่
แล้วมาได้ไง
นุ้ยบอกว่า เบื่อที่กินที่นั่นประจำ เลยอยากเปลี่ยน
แล้วที่รู้ว่ามีคาร์ฟู เพราะเพื่อนบอกมา
ตอนแรกเดินทางตลาด ซึ่งแคบและเดินยากมาก
ขนาดเราปกติ ยังยากเลย
แล้วนุ้ยนี่มองไม่เห็นจะยากขนาดไหน
แล้วต่อมาก็เดินทางลัด
เพราะคนบอกว่า ทางลัดเดินไปก็มี
เราไปส่งนุ้ยกับเพื่อนจนถึงโต๊ะว่างบนฟู๊ดคอร์ท
แล้วขอตัวจากมา
***
นุ้ยกับเพื่อน นี่ต้องใช้ประสาท เปิดประสาท อย่างมากมายเลยเนอะ
ไหนจะกลิ่น เสียง สัมผัสจากทางไม้เท้า และอื่นๆ
ขนาดเราคนปกติ เดินทางธรรมดา ยังเหนื่อยเลย
แล้วนุ้ยนี่คง เหนื่อยกว่าคนธรรมดา อย่างมากๆ เป็นแน่
จะจบไดวันนี้อย่างไรดี
เอาเป็นว่า ขอชื่นชม และเอาใจช่วยดีกว่า
เคยอ่านมาว่า
คนพิการไม่ต้องการให้คนมาสมเพศ
แต่อยากให้คน - ยอมรับ และให้โอกาสมากกว่า
เพราะเขาก็ใช้ชีวิตได้ ทำงานได้
บางครั้งดีกว่าคนตาดี มือดี อย่างเราๆ เสียอีก!!
