วันศุกร์ที่ผ่านมา เป็นวันที่ทรมานมากสำหรับฉัน
เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะว่าฉันไม่สบายเอานะสิ
มันเริ่มมาจากที่คืนก่อน ที่ฉันนอนไม่หลับ
แล้วดันลุกมาอ่านหนังสือ
กว่าจะนอนอีกที ปาเข้าไปตี4
แล้ว 7 โมงก็ต้องตื่นไปส่งงาน
ผลจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ
ทำให้ระบบในร่างกายปั่นป่วนส่งผลให้ฉันไม่สบาย
—————————————————————
วันศุกร์
วันนี้ฉันเริ่มต้นทุกอย่างตามรูปแบบ ที่ควรจะเป็น
แต่ทุกอย่างมันเหมือนมีอะไรมาจี้ให้เราต้องหยุด หรือช้าลง
เพราะหลังจากที่ฉันลงจากรถสองแถว
น้ำหูน้ำตาน้ำมูก ไหลไม่หยุดเลย
แย่แน่ฉัน
แต่ฉันก็คิดว่า มันคงไม่มีอะไรมาก
เวลาผ่านไป…
วันนี้ฉันมีอะไรที่ต้องทำพอประมาณ
แต่สิ่งที่ต้องทำแน่ๆ คือไฟล์ที่ต้องเอาพรีเซนต์เย็นนี้
ถึงที่ทำงาน ฉันก็ทำงานไปเรื่อยเปื่อย
ทำไป ทำมา ฉันไม่ไหวแล้ว
เพราะร่างกาย มาฟ้อง ตาจะปิดเอาให้ได้
กลับบ้านดีกว่า (ทั้งที่ไฟล์พรีเซนต์ยังไม่มีเลย)
กินยา ห่มผ้านอน
แต่ก็อย่างว่า
คนมันมีปมติดตัว
จะให้นอนยังไงก็คงไม่สนิทตา(สนิทใจ)
ตื่นมาตอน 6 โมงเย็น (มีเรียนก็ 6โมงเย็น แล้วจะไปเรียนได้ไง)
อันที่จริงฉันจะไปนำเสนอสัปดาห์หน้าก็ได้
แต่ด้วยความที่ฉันอยากจะทำให้เสร็จๆ จบๆ กันไป
ยังไง ก็ขอให้มันจบไป เถอะ
นั่งทำพรีเซนต์ ตามเรื่องตามราว
จากโพยที่ฉันมีแผ่นนึงเท่านั้น!!
18.40
ทุกอย่างที่ฉันต้องการก็เรียบร้อย
ฉันถึงราม
ฉันได้ไฟล์
ฉันเตรียมตัว
น้ำมูกก็ยังไม่หยุด เช็กจมูกจนแสบไปหมด
แล้วเวลาก็มาถึง
ฉันก็พูดไปตามความเข้าใจของฉัน
แล้วมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี
นับเป็นเรื่องดีมากๆ ที่เวลาที่อยู่หน้าห้องนำเสนอนั้น
อาการป่วยของฉันมันไม่แสดงออกมาเลย
ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
เพื่อนบางคนบอกว่า พรีเซนต์ของฉัน
เป็น “วิชาการไฮโซ”
ครูถามมาฉันก็ตอบเลย
ฉันว่านะ ถ้าเราเข้าใจแล้ว มันก็ไม่ยาก
เพื่อนบางคนที่พรีเซนต์ก่อนฉัน
พอครูถาม บางคนก็ลน บางคนก็เปิดโพย
เอาเป็นว่าวิชานี้ ฉันเหลือเพียงแค่ส่งตัวเล่ม
ส่วนพรีเซนต์คงจบกันไป
+++++++++++++++++++++++++++++++
สามวันต่อมา
อาการไข้ดีขึ้น
แต่สิ่งที่ตกค้าง คือ จมูกลอก บานเบอะเลย
+++++++++++++++++++++++++++++++
วันนี้ คงเป็นวันฟิวส์ขาดของฉัน
เพราะฉันถึงขนาดที่คิดจะจัดการ
กับเรื่องแมงวี่แมงวันที่มันกวนใจให้หมดไปเสียที
เพื่อนบางคน ที่ฉันคิดว่า ความคิดเห็นหรือทัศนคติบางอย่างไม่ตรงกัน
ก็คงถึงเวลาที่ต้องสะสาง ปรับความเข้าใจกันแล้ว
เพราะฉันรำคาญเต็มทนแล้ว
พูดไปมันก็ดี ถือว่าเราได้เคลียร์ไปแล้ว
แต่มีอะไรบางอย่างที่มันยังกระตุ้นต่อมของฉัน
เพื่อนคนนั้นพูดว่า
+++++++++++++++++++++
เราไม่รู้นะ ว่าเธอเป็นคนยังไง
ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนดี หรือ คนเลว
…
+++++++++++++++++++++
เขาเหมือนจะพูดต่อ
แต่ฉันคิดว่า ถ้าเขาพูดมาแบบนั้น
มันก็คงพอให้เราคิดอะไรได้แล้ว
ฉันจึงขอตัดบทแล้วตอบไปว่า
ถ้าเธอคิดว่าฉันไม่ดี
เธอจะมาคบฉันให้เสียเวลาทำไม
ถ้าคิดว่าฉันไม่ดี ก็ไม่ต้องมาคบหาให้เสียเวลาหรอก
คนเราทุกคน มีเรื่องอย่างอื่นที่ต้องทำมากมาย
ไม่ควรที่จะมาเสียเวลากับเรื่องแบบนี้!!
